Afgelopen zondag was het zover: mijn allereerste solo HYROX.
Ik had er al drie keer een double opzitten, maar dit… dit was echt een totaal andere ervaring.
Wat vind ik leuker?
Samen racen blijft gezelliger, maar eerlijk? De solo beviel mij beter dan verwacht.
Je bent volledig op jezelf aangewezen. Geen rekening houden met iemand anders, geen tempo afstemmen, geen overleg. Alles ligt in jouw handen en dat gaf mij juist rust én focus.
Vroege start & gezonde spanning
Mijn dag begon vroeg. Héél vroeg.
Om half 5 ging de wekker en iets voor half 6 werden we opgehaald richting Gent. Ik wilde ruim op tijd zijn, want om 7:00 uur ging de zaal open. Dus iets voor zeven stonden we keurig voor de ingang.
Mijn starttijd? 08:50.
Eerst nog even iemand anders aangemoedigd, wat gekletst met een collega van mijn zus en toen… richting de warming-up area.
Ik was die dag zó mega zenuwachtig. Echt de hele tijd al.
En toen…
Vijf minuten voor de start keek ik naar mijn enkel en dacht: wacht even…
Mijn enkelband! Die miste ik.
Mijn vriend had mijn tas en was al in de zaal.
Gedachte op nul. Rennen. Zo snel mogelijk zoeken.
Gelukkig: gevonden. Maar ik had nog 1 minuut en 40 seconden tot de start.
Kortom: ik begon de race met een lekker hoge hartslag 😅
De race – mijn aanpak
Mijn hardlooprondjes kunnen de volgende race beter. Ik wilde net onder de 6:00 min/km lopen, maar de meeste rondjes zaten rond de 6:20.
Grappig genoeg liep ik mijn snelste rondje na de farmer carry: onder de 6:00!
In de Roxzone probeerde ik alles te blijven doorrennen en zo min mogelijk stil te staan.
Ik nam:
- 1x water + gel
- 1x een bodempje Red Bull
Voor de rest: blijven bewegen.
De onderdelen
SkiErg
Hier had ik vooraf al een plan voor:
- 500 meter steady
- Even rustig doorhalen zonder kracht
- Door naar 750
- Rust houden tot net onder de 800
- En dan afmaken tot de 1000
Niet te heftig starten, goed doseren. Dat werkte perfect.
Sled Push
Deze ging verrassend goed!
Eerst hele banen, daarna halve baantjes.
Ik was alleen even compleet in de war of ik al bij vier banen was… 😂
Sled Pull
Dit kostte véél kracht, wat ook duidelijk te zien was aan de piek in mijn hartslag.
Maar hij lukte goed. Ik nam mijn tijd en lette er bewust op dat ik het touw netjes op een hoopje naar voren legde, zodat het niet in de weg lag. Tussen mijn benen door kijken, niet op of over de lijn stappen: focus.
Burpee Broad Jumps
In je eentje zijn deze echt even wennen.
Ik deed er lang over, maar het ging goed.
Soms even liggend, soms staand op adem komen en dan weer door. De energie was er nog en ik kon zelfs een beetje meebewegen op de muziek.
Mijn bijstappen gingen fijn, ver naar voren en mijn schoenen hadden mega veel grip.
Roeien
Na het roeien wilde ik mijn gel nemen.
Het roeien zelf ging top. Ik nam hier bewust de tijd om even op adem te komen, zodat ik bij de laatste drie onderdelen nog kon knallen.
Even kletsen met mijn ouders, roepen hoeveel meter ik zat en vooral: een lach op mijn gezicht.
Ik besefte me heel goed: ik ben al ver over de helft en ik voel me nog steeds goed.
Na het roeien: slok water, even stilgestaan bij de prullenbak voor mijn gel en doorrrr.
Farmer Carry
Deze deed ik lopend.
Na één rondje zette ik de gewichten even neer, daarna het tweede rondje afgemaakt.
De run erna ging echt als een speer.
Ik had 1:45 als eindtijd in mijn hoofd en zag op mijn horloge dat ik een klein beetje moest aanzetten. De energie was er nog, dus waarom ook niet?
Lunges
Het gewicht ging goed.
Het eerste baantje voelde prima, maar bij het tweede baantje begon mijn bovenbeen flink te trekken bij het uitstappen.
Tanden op elkaar. Doorzetten.
Ik ben er bijna en ik wil gewoon rond die 1:45 eindigen.
De run na de lunges?
Pittig. Vooral het eerste rondje 😮💨
Wall Balls – alles eruit
Bij aankomst zag ik dat ik nog ongeveer 6 minuten had.
Ik wist: dit wordt taai.
Knop om. Verdelen:
- Eerst 15
- Daarna sets van 10
Even ademhalen, mezelf moed inpraten en doorgaan.
Achter me stonden Wendy, Bram en mijn ouders te schreeuwen. Heerlijk die motivatie in je nek.
De laatste 20 waren zwaar, maar ik wist: als ik nu doorpak, zit ik rond die 1:45.
Sprintje naar de finish…
En op het bord stond:
1:45:51
Stiekem baalde ik.
51 seconden te langzaam.
Maar al snel kon ik het loslaten.
Dit was mijn eerste solo HYROX en ik mag hier trots op zijn. Ik weet dat ik sneller kan. Ik weet dat er meer in zit.
Met die gedachte trainen we door richting Mechelen en Rotterdam.
En daarna?
Kom maar op met 2026. 🚀🔥
Geef een reactie